Rozczarowany ze łzami w oczach, Nathan wyszedł ze szpitala. Padał deszcz, Nath wyciągnął ramiona jakby udawał, że jest samolotem i wykrzyknął
- DLACZEGO ŻYCIE JEST TAK HOLERNIE NIE SPRAWIEDLIWIE.
Na ulicy przechodziło wtedy kilku przechodniów, lecz żaden nie zwrócił nawet uwagi. Młodzieniec wrócił do budynku, podszedł do recepcji i zapytał czy może wejść do Olivii.
- Niestety czas odwiedzin już się skończył, proszę przyjść jutro.
Kobieta uśmiechnęła się miło, lecz Nathan nie miał humoru i odebrał to za złośliwość. Zmartwiony, nie chciał opuszczać jej w takim stanie, więc postanowił ulokować się na krótki czas w motelu. Szedł pieszo poprzez przecznice, w deszczu, dzięki czemu nikt nie widział, że cicho płacze.
***
- Pokój 35, na lewo - odezwał się recepcjonista
Nathan otrzymał klucze i wszedł do środka, był to mały szary pokoik z równie dużym podwójnym łóżkiem, przy ścianie od okna znajdowało się biurko. Była już 23, zmęczony położył się spać.
***
Następnego dnia obudził się o siódmej rano, wziął szybki prysznic, ubrał się i pobiegł do szpitala, niestety tam czekały na niego złe wiadomości.
Przy wejściu napotkał lekarza zajmującego się Olivią.
- Dzień dobry, co z nią - zapytał
- Otrzymaliśmy już resztę wyników i nie wygląda to dobrze... - cisza - Jeśli do wieczora nie znajdziemy dawcy...- znów urwał - na prawdę bardzo mi przykro, nie możemy nic innego zrobić.
Nath coraz bardziej zrozpaczony tą całą sytuacją usiadł na ławce załamał ręce i próbował to wszystko zrozumieć. Minęło trochę czasu i przybity wstał i poprosił o możliwość wstępu na salę w której leżała Olivia. Uspokojony już trochę, spokojnym krokiem zmierzał do jej łóżka szpitalnego. Usiadł na taborecie obok i złapał ją za rękę cicho szepcąc. Siedział tak godzinę aż nie zabrano jej na badania, wtedy postanowił wyjść i poszukać dawcy.
***
Nath błądził ulicami rozwieszając plakaty i zagadując do ludzi na ulicy, NIKT się nie zgłosił. Rozczarowany pod wieczór ponownie powędrował do szpitala. I wtedy właśnie...
